Mapa serwisu Ukrainian English Slovak
Odwiedzaj...




==================
Śladami historii
trasa północna PL
zamek Kurozwęki, Ujazd ruiny zamku Krzyżtopór, ruiny zamku Janowiec, Kazimierz Dolny, do Zamościa i Horyńca Zdroju...

==================










HISTORIA
Artykuły
Krajobrazy utracone...
Opublikowano 20.05.2015



Marek Żukow-Karczewski


   W XVIII wieku zaczął kształtować się w Anglii nowy styl ogrodowy, inspirowany ideami filozoficzno-literackimi i pozostającymi pod ich wpływem prądami artystycznymi. Rodzącą się wtedy formę ogrodu krajobrazowego cechowało otwarcie na naturalne piękno przyrody i zarzucenie wszelkich sztucznych układów przestrzennych oraz regularności. Uprzywilejowaną dotychczas pozycję w kompozycji utraciła też linia prosta. Rosnącą swobodnie roślinność chętnie rozmieszczano w nieregularnych grupach lub jako klomby i gaje, między którymi otwierały się perspektywy na otaczający krajobraz. Szczególnie interesujące okazy flory pozostawiano pojedynczo, a dawne symetryczne partery i kwietniki zastępowano trawnikami lub nawet łąkami.

    Istotnym novum było również wykorzystywanie istniejących w danym miejscu cieków wodnych i akcentowanie wszelkich nierówności terenu. Niekiedy nawet pomagano w tym zakresie naturze, tworząc nowe koryta dla strumieni, budując kaskady oraz sypiąc sztuczne wzniesienia. Wszystko musiało podporządkować się naczelnej zasadzie, według której ogród miał być asymetryczny i nieregularny.
   Na przestrzeni dziesięcioleci wykształciło się oczywiście wiele odmian ogrodu krajobrazowego. Obok form przejściowych i mieszanych, wyróżnijmy tu kierunek sentymentalny, neoklasyczny i romantyczny. Ten ostatni z wymienionych nurtów powinien nas bliżej zainteresować, ponieważ to właśnie pod jego wpływem powstał na Kresach Wschodnich dawnej Polski jeden z najwspanialszych ogrodów w Europie.


Więcej...



Krajobrazy istniejące...
Opublikowano 20.04.2015



Zakapior

Medyka i Pawlikowscy
- właściciele Medyki - byli prawdziwymi mecenasami sztuki. Nazywano ich nawet nieco żartobliwie Medyceuszami spod Przemyśla. Z pochodzącego z XVIII-XIX wieku. zespołu pałacowo-parkowego do dziś zachowały się dom gościnny i majdan gospodarczy z dawną oficyną dworską. Dom gościnny, zbudowany według projektu Michała Pawlikowskiego w stylu szwajcarskim (1898), usytuowany jest na wyspie połączonej mostem i drogą z majdanem gospodarczym w kształcie podkowy, otoczony wałami i fosą z około 1534 roku. Klasycystyczna murowana oficyna dworska, tak zwana "sędziówka", pochodzi z XIX. Zachowały się też piwnica oraz fundamenty starszych zabudowań, a także mur dawnej ananasarni, wzdłuż drogi przy północnej krawędzi parku.


Więcej...



Piękne ogrody...
Opublikowano 20.03.2015



Arboretum w Bolestraszycach
   Początki osadnictwa na terenie obecnego założenia zamkowo-ogrodowego w Bolestraszycach nie są dokładnie znane. Gród - strażnica istniał już od szeregu stuleci.
    Przed 1440 rokiem Bolestraszyce stanowiły własność Steczki. Drogą małżeństwa weszły w dom Świętopełka z Zawady, herbu Lis. W rodzinie Świętopełków, którzy przyjęli nazwisko Bolestraszyccy, majątek pozostaje aż do 1652 roku. Przypuszczalnie Stefan Świętopełk około połowy XV wieku wzniósł na wzgórzu drewniane fortalicium otoczone obwałowaniami i fosą, wykorzystując naturalne usytuowanie terenu. W XVI stuleciu, najpóźniej na przełomie XVI/XVII wieku, zastąpiono je murowanym dworem obronnym fortalicjum alias okopum. Nie wiadomo też kiedy pojawiła się nazwa - "zamek". W latach 1600-1639 połowa majątku należała do Samuela Bolestraszyckiego, który zapisał się w historii jako tłumacz i wydawca książki antypapieskiej i antyreligijnej "Heraklit albo o próżności świata".

Więcej...



Tarnów
Opublikowano 20.01.2014

Kalendarium historyczne
Kalendarium historyczne
Kalendarium historyczne

Więcej na;
http://pl.pogranicze.eu/index.php?categoryid=48
http://www.it.tarnow.pl/index.php/pol/Atrakcje/TARNOW/Ciekawostki/
Kalendarium-historyczne


   W połowie IX wieku na zboczu Góry św. Marcina  został wybudowany gród, prawdopodobnie przez ludność plemienia Wiślan. Przed paru laty w wyniku intensywnych prac wykopaliskowych tarnowskich archeologów A. Cetery i J. Okońskiego, odkryte zostało jedno z największych w Polsce grodzisk wczesnośredniowiecznych, zajmujące powierzchnię 9,6 hektara. Wokół grodziska archeolodzy natrafili na ślady osad, mniej więcej z tego  samego okresu czasu. Gród funkcjonował również po włączeniu Wiślan do państwa Polan, czyli u schyłku X. Zniszczony został prawdopodobnie w latach 30-tych XI wieku, podczas powstania ludowego (lub najazdu Czechów - ?). Być może, że w połowie XI powstała nad rzeką Białą, na terenie dzisiejszego Tarnowca, osada nosząca dość popularną w całej Słowiańszczyźnie, nazwę Tarnów. Była własnością monarszą, a na przełomie XI i XII została nadana przez "królową" Judytę klasztorowi benedyktynów w Tyńcu k. Krakowa. Fakt ten potwierdza dokument papieskiego legata, kardynała Idziego z Toucy, który przebywał w Polsce zapewne w 1124 roku. Nie zachowany w oryginale, lecz w późnych zniekształconych  odpisach, dokument ma błędną datację (rok 1105 zamiast 1124). Jest to pierwsze źródło pisane, w którym znajduje się wzmianka o osadzie Tarnów. Druga wzmianka o Tarnowie pochodzi dopiero z 1308 (lub 1309). W wykazie cudów załączonych do "Żywotu błogosławionej Kingi" wymieniona jest kobieta o imieniu Marta, która miała pochodzić z ówczesnej wsi Tarnów, należącej do komesa Rafała. Jest to również pierwsza znana z imienia mieszkanka Tarnowa. Zaś komes Rafał byłby pierwszym nazwanym po imieniu tarnowianinem. Wówczas to zapewne teren dzisiejszego miasta (nie mylić z osadą o nazwie Tarnów na Górze św. Marcina) należał do rycerskiego rodu herbu Rawicz (wyobrażenie panny na niedźwiedziu na tarczy). W 1327 Spycimir herbu Leliwa (złoty półksiężyc i sześcioramienna gwiazda w polu błękitnym) na drodze kupna i zamiany z rycerzem Leonardem (zapewne herbu Rawicz) nabył wieś, zwaną później Tarnów Wielki i na jej obszarze, być może w szczerym polu, na tzw. surowym korzeniu, założył swoje prywatne miasto w 3 lata później. Zachował się do dziś, przechowywany w Bibliotece XX. Czartoryskich w Krakowie dokument lokacyjny miasta Tarnowa. W dniu 7 marca 1330, król Polski Władysław Łokietek daje przywilej zezwalający lokować miasto Tarnów na prawie teutońskim (niemieckim). Mieszczanie tarnowscy mieli się posługiwać takimi samymi prawami jak mieszczanie w królewskim Krakowie.

Więcej...



Królewskie miasto Sandomierz
Opublikowano 20.12.2013



Sandomierz to jedno z najstarszych, najpiękniejszych i najważniejszych historycznie miast Polski.
    Początki osadnictwa na tym terenie i w jego regionie, sięgają najdawniejszych czasów. Świadczą o tym dokonywane w obrębie miasta i okolic liczne odkrycia archeologiczne. Ślady pierwszej obecności człowieka na tym obszarze pochodzą z młodszej epoki kamiennej - neolitu (5200 - 1700 przed naszą erą). Usytuowane jest na lessowych wzgórzach. Zachowało się tu ponad 120 zabytków architektury z różnych epok. Do najwyższej klasy zaliczane są średniowieczny układ urbanistyczny miasta oraz jeden z najstarszych obiektów ceglanych na terenie Polski - kościół św. Jakuba. Sandomierz jest ściśle związany z wydarzeniami historycznymi Polski.
   Tu przebywali królowie, książęta i wiele innych ważnych osobistości, pozostawiając po sobie liczne pamiątki.


Więcej...



Zamość
Opublikowano 20.11.2013


wg. G. Brauna i F. Hogenberga

   Zespół miasta Zamościa w zasięgu obwarowań z XIX wieku został uznany za pomnik historii w 1994 roku.
   
To prywatne miasto-twierdza kanclerza wielkiego koronnego Jana Zamoyskiego jest doskonałą realizacją koncepcji XVI-wiecznego miasta idealnego. Jego układ przestrzenny oparty na włoskiej renesansowej teorii urbanistycznej jest przejawem symbolicznego myślenia o strukturze miejskiej traktowanej jako spójny, kompletny i harmonijnie działający organizm. Symbolika ta w pełni obrazowała rangę i charakter Zamościa projektowanego jako centrum administracyjne rozlicznych i sprawnie zarządzanych dóbr Jana Zamoyskiego, od 1589 roku o statusie rodowej ordynacji. Zastosowanie przez padewskiego architekta Bernardo Morando siatki modularnej, w którą wpisane zostały wszystkie elementy zespołu przestrzenno-architektonicznego, było rozwiązaniem nowatorskim, podobnie jak ścisłe sprzężenie rezydencji kanclerza z miastem i opasanie ich wspólnymi fortyfikacjami, co nie miało w tym czasie analogii w Europie.
   Zamość zwany był w czasach I Rzeczypospolitej „Padwą Północy” przez wzgląd na włoski rodowód jego urbanistycznej koncepcji, urodę renesansowej architektury, jak i ambicje Jana Zamoyskiego - wychowanka uniwersytetu w Padwie - uczynienia zeń ważnego ośrodka akademickiego, szczycącego się wysokim poziomem nauczania. Nowoczesny system fortyfikacji miasta został w 1. tercji XIX wieku rozbudowany, stanowiąc dziś cenny dokument przemian w architekturze militarnej.

pierzeja północna

Więcej...



Pałac - Muzeum Zamoyskich w Kozłówce
Opublikowano 20.10.2013



    To historyczna perła całej okolicy. Spodoba się zarówno miłośnikom francuskich ogrodów, jak i amatorom pięknych wnętrz.

   Kozłówka to urocza wieś położona w okolicy Kozłowieckiego Parku Krajobrazowego. Jej największą atrakcją jest zespół pałacowo-parkowy rodziny Zamoyskich. Pałac pochodzi z XVII wieku i w chwili obecnej pełni funkcję muzeum. Do dworu rodziny Zamoyskich prowadzi wielka brama utrzymana w stylu neobarokowym. Przed wejściem do pałacu znajduje się przepięknie utrzymany ogród w stylu francuskim. Na środku dziedzińca zaś umiejscowiono marmurowy zegar słoneczny.
Opracował Bohdan Zhukiewicz,
fot. W. Maluga, Jan, B. Zhukiewicz, arch. muzeum.



Więcej...



... burzliwe dzieje tych ziem...
Opublikowano 20.12.2008

Artykuł publikujemy dzięki Podkarpackiej Okręgowej Izbie Aptekarskiej w Rzeszowie.

Lidia Maria Czyż

A tak się to zaczęło... 



   Na początek szczypta etymologii i pigułka historii. Co to jest Galicja i dlaczego tak nazywa się ziemie polskie zajęte w wyniku zaboru austriackiego, chociaż nazywać tak zupełnie się nie powinno?.
   Otóż Galicja nazwana tak została od Halicza, a Halicz to szczyt górski, który choć nie najwyższy w Bieszczadach, to jednak jego trójkątna sylwetka ponad źródłowym kotłem Wołosatki widoczna ze wszystkich stron, była według starych kronik węgierskich miejscem, gdzie schodziły się trzy granice państwowe - Polski, Rusi i Wągier. A sama nazwa szczytu pochodzi - jak jedni mówią - od rusińskiej nazwy kawki lub gawrona, ptaka popularnego na tych ziemiach i właśnie kawka - po tutejszemu - „gałka” lub po ukraińsku „hałyć”, dała początek określeniu Galicja, i taki też ptaszek figurował w jej herbie. Inni, nazwę tych ziem, wiążą z nazwą największego grodu - Halicza właśnie, o którym pierwsza wzmianka pochodzi z roku 898 i jest autorstwa nieznanego z imienia kronikarza. Wzmianka ta uświadamia, że w grodzie tym byli wówczas Węgrzy.

Więcej...



Przecław i Rzemień
Opublikowano 10.12.2008

... familia Spytka Ligęzy... ...hr Reyów w Przecławiu...


Górujący nad rozlewiskiem...
Książęcy zamek Rzemień

    W XIV wieku komes z Tarnowa (1318 - 1373) - syn możnowładcy Spycimira (1280 - 1356), skoligaconego z polskimi królami Łokietkiem i Kazimierzem Wielkim - posiadł szmat ziemi nad Wisłoką i tutaj, u skraju puszczy sandomierskiej, utworzył na niedostępnej wyspie warowną, gotycką siedzibę z wieżą mieszkalną typu stołp. Postawił ją na fundamencie z ciosów kamiennych i pali dębowych, które od średniowiecza dotrwały do naszych czasów i wraz ze współczesnymi wzmocnieniami gruntowymi nadal wspierają okazałą konstrukcję.

Rzemień - pałac
 - jedyna na Podkarpaciu tak wspaniale zachowana wieża obronno - mieszkalna sięgająca swoim rodowodem XV stulecia, wzniesiona prawdopodobnie przez Tarnowskich. W XVI wieku średniowieczna, surowa bryła dworu została złagodzona renesansowymi elementami, takimi jak kamienne portale okien. Kolejnej przebudowy dokonano już w XVII wieku, kiedy Rzemień dostał się we władanie Lubomirskich. Obecnie budowla jest restaurowana.

Więcej...



... pałace książęce...
Opublikowano 20.11.2008

książąt Ponińskich w Horyńcu Zdroju

   Pałac który na przełomie XVI/XVII wieku był zamkiem myśliwskim króla Jana II Sobieskiego przyjeżdżającego tu na polowania. W owym czasie był to budynek parterowy ze środkową częścią piętrową. W drugiej połowie XVII wieku właścicielem zamku był Piotr Felicjan Telefus herbu Łabędź. W roku 1717 zamek został nabyty przez Mikołaja Stadnickiego ze Żmigrodu. Po trzecim rozbiorze Polski władze skonfiskowały Stadnickiemu cały majątek, który w 1804 roku przeszedł w posiadanie Aleksandra Ponińskiego syna Adama Ponińskiego marszałka sejmy rozbiorowego.

Więcej...



Następne »
Historia...

Krzyżtopór - fot. Zakapior

Zapraszamy...


==================
Śladami historii
trasa południowa PL
z zamku Niedzica przez ruiny zamku Czorsztyn, Pieniny, Szczawnice Zdrój do Krynicy Zdrój, Szymbarku, następnie wzdłuż rzeki Dunajec zwiedzamy Tropsztyn, Czchów i bardziej na północ Wiśnicz i Dębno...
==================







==================
Śladami historii
trasa centralna PL
z Kalwarii Pacławskiej do Przemyśla, zobacz zamek Kazimierzowski i Palatium, dalej przez zamek Krasiczyn, Jarosław, Pruchnik, Przeworsk, Łańcut miasto i zamek, Rzeszów, ruiny zamku Odrzykoń, Krosno do Iwonicza Zdrój i dalej do Rymanowa Zdrój i Sanoka, zobacz zamek Królowej Bony...

==================