Mapa serwisu Ukrainian English Slovak
Odwiedzaj...




==================
Śladami historii
trasa północna PL
zamek Kurozwęki, Ujazd ruiny zamku Krzyżtopór, ruiny zamku Janowiec, Kazimierz Dolny, do Zamościa i Horyńca Zdroju...

==================










HISTORIA
Artykuły
Pałac - Muzeum Zamoyskich w Kozłówce
Opublikowano 20.10.2013

   Po wejściu do muzeum oczom ukazuje się sień pałacowa, która prowadzi na klatkę schodową otoczoną przepięknymi obrazami i portretami. Marmurowe schody prowadzą na następne piętro, a tam czeka między innymi latarnia wzorowana na latarni z pałacu Compiegne we Francji. Okres jej pochodzenia datuje się na XIX wiek. Uwagę przyciąga również lampa naftowa o fajansowym korpusie.
    Na piętrze znajduje się  gabinet hrabiego Konstantego. To właśnie tam można zobaczyć biurko cylindryczne oraz obraz „Pejzaż z ruinami” Johana Oswalda Harmsa z 1672 roku. Gabinet zdobią liczne portrety, fortepian pionowy z XIX wieku oraz duże lustro.
   Sypialnia z pewnością spodoba się miłośnikom ozdób i złoceń.  Wśród wielu portretów i obrazów można zobaczyć wizerunki hrabiego Zamoyskiego oraz jego żony Anieli z Potockich. Zwiedzającym zostały udostępnione salony, w których zgromadzono srebrne zabawki, zabytkowe meble, widowiskowe kominki, a także przepiękne ozdoby. Warta uwagi jest również łazienka, a w niej piece z przełomu XIX i XX wieku.
   Podczas zwiedzania znajdzie się również co nieco dla miłośników książek. Przestronna, jasna i pełna woluminów biblioteka powinna zachwycić każdego z nich. Po obejrzeniu wszystkich dostępnych eksponatów warto odpocząć w otoczeniu przyrody w ogrodzie francuskim.


   Obok pałacu znajduje się kaplica wzorowana na wersalskiej kaplicy królewskiej.

   Wzniesiony około 1742 roku dla rodziny Bielińskich według projektu Józefa Fontany. W roku 1799 stał się własnością rodziny Zamoyskich. Przebudowany przez Konstantego Zamoyskiego w latach 1897–1914. We wnętrzach pałacowych zachował się autentyczny wystrój z przełomu XIX i XX wieku w stylu Drugiego Cesarstwa.


Klatka schodowa
   Prowadzi na reprezentacyjne pierwsze piętro pałacu. Zdobiona bogato sztukateriami, wyłożona marmurami, z neorokokową balustradą,  wykonaną w warszawskim zakładzie Władysława Gostyńskiego. Ściany szczelnie wypełniają obrazy oprawne w złocone ramy. Przeważają wśród nich portrety rodzinne, np. Tomasza i Katarzyny, Jana „Sobiepana” i Marii Kazimiery Zamoyskich oraz biskupa Jana Zamoyskiego, malowane w latach 90. XIX wieku. przez Józefa Buchbindera na wzór dawnych obrazów i grafik. Są portrety królewskie - Augusta II Mocnego według Louis de Silvestre'a, Marii Leszczyńskiej i jej męża Ludwika XV oraz Henryka III Walezego ustanawiającego order Ducha Świętego. Wśród kopii rzeźbiarskich - „Mojżesz” według Michała Anioła.

Gabinet Hrabiego Konstantego Zamoyskiego
   Zwany też pokojem Bielińskich, od wiszących tu XVIII-wiecznych portretów tej rodziny. Największy z nich, przedstawiający marszałka wielkiego koronnego  Franciszka Bielińskiego, jest zapewne dziełem Louis de Silvestre'a, nadwornego malarza Sasów. Na wprost wejścia, nad XIX-wiecznym francuskim biurkiem, zamykanym cylindrycznie, wisi najstarszy obraz w zbiorach kozłowieckich - pejzaż ze starożytnymi ruinami pędzla Oswalda Harmsa z 1672 roku, nieco niżej, z prawej, obraz o podobnej tematyce, włoskiego malarza Giovanniego Paola Panniniego z około 1750 roku. Na tej samej ścianie, pod sufitem, portrety Wazów: Zygmunta III, Władysława IV i Jana Kazimierza oraz dwie podobizny Marii Ludwiki Gonzagi. Naprzeciw nich portrety Czartoryskich. Niżej rysunek znakomitego francuskiego malarza François Gérarda z 1804 roku, przedstawiający Zofię Zamoyską z synami Konstantym i Władysławem, a przy tejże ścianie, należący być może do niej, fortepian pionowy zwany żyrafą (Wiedeń, początek XIX wieku).


Sypialnia Hrabiny
   Do 1930 roku pełniła funkcję sypialni kolejnych pań na Kozłówce, później zamieszkali ją Jadwiga i Aleksander Zamoyscy. Portret zbiorowy pędzla  Norblina przedstawia Stanisława i Zofię Zamoyskich z sześciorgiem starszych dzieci. We wnęce nad łóżkiem wisi Wielka Święta Rodzina" według Rafaela, na bocznych ścianach portrety rodziców Konstantego Zamoyskiego, Anny Sapieżyny i Franciszka Mycielskiego. Obok pieca portret siostry Anieli Zamoyskiej - Janiny z Potockich Potockiej (według Pantaleona Szyndlera). Meble dziewiętnastowieczne: pośrodku francuski stół z lat 70. wykładany porcelanowymi płytkami, przy nim delikatne neorokokowe krzesełka, również neorokokowy szezlong (firma Jansen, Paryż) i stoliki do robót ręcznych, między oknami szafki-lodówki (firma Józef Sawicki, Warszawa). Najpiękniejszy kominek w pałacu zdobi zegar francuski (J. Ardavani, Paryż) z miniaturą Zofii Zamoyskiej. Na podłodze perski kobierzec Tabriz z początku XX wieku z motywem drzewa życia.


Salon Czerwony
   Jest to najbardziej reprezentacyjne, największe (114 m2) i najwyższe (9 m) pomieszczenie w pałacu. Trzy porte-fenetre prowadziły niegdyś na nie istniejący dziś taras ze
 schodami do ogrodu. Okna i drzwi zdobią haftowane lambrekiny i kotary z czerwonego aksamitu, a w rogu stoi olbrzymi piec z biało-niebieskich kafli, jeden z trzech wykonanych na specjalne zamówienie. Konstanty Zamoyski zgromadził tu - „ku pokrzepieniu serc” w latach narodowej niewoli - wizerunki polskich królów i hetmanów. Nie zapomniał też o chwale własnego rodu, umieszczając w najokazalszym wnętrzu portrety ordynatów i ordynatowych zamojskich. Z dwóch wielkich kompozycji poświęconych hetmanowi Janowi Karolowi Chodkiewiczowi „Pożegnanie Chodkiewicza z żoną przed wyprawą chocimską” namalował w roku 1808 Józef Oleszkiewicz, zaś obraz Śmierć Chodkiewicza pod Chocimiem" jest przypisywany Franciszkowi Smuglewiczowi. Naprzeciw okien para portretów: hetmana i kanclerza Jana Zamoyskiego, twórcy ordynacji zamojskiej i potęgi rodu oraz jego czwartej żony Barbary z Tarnowskich. Centralne miejsce w salonie zajmują dwie półkoliste kanapy (firma L. Mergenthaler, Warszawa). Na francuskich intarsjowanych szafkach w stylu Ludwika XV stoją kopie rzeźb antycznych - „Zapaśnicy” i „Umierający Gal”, a na szafkach narożnych porcelanowe figurki Chińczyków z kiwającymi się głowami. Przy fortepianie amerykańska
pianola z przełomu XIX i XX wieku. Jest to przystawka, która odtwarza na fortepianie lub pianinie muzykę zakodowaną na perforowanej taśmie papierowej.

Salon Mały
   W czasach Bielińskich mieściła się tu kaplica, przed wojną pokój najstarszego syna właścicieli. Obecne wyposażenie nawiązuje do stanu z początku XX wieku. Wśród  obrazów zdobiących ściany przeważają kopie arcydzieł malarstwa europejskiego. Nad drzwiami do łazienki „Książę Henryk Lubomirski jako Amor” według Angeliki Kauffmann, a dalej zgodnie z ruchem wskazówek zegara: „Zuzanna w kąpieli” według J. B. Santerre'a, „Król Karol I Stuart i królowa Henrietta” według szkoły Van Dycka, niżej „Maria z Dzierżanowskich Czartoryska i Cecylia Beydale”, „Amor i Psyche” według François Gérarda, „Okropności wojny” według Rubensa, niżej „Danae” według Tycjana, „Dziewczyna z listem” według Greuze'a, „Sen Antiope” według Correggia i na dole portrety Konstantego, Andrzeja, Jana i Władysława Zamoyskich. Pod oknem stoi włoski pianomelodicon z końca XIX wieku - instrument do mechanicznego odtwarzania muzyki, w witrynie zaś srebra z różnych wytwórni europejskich oraz kryształowa zastawa z francuskiej huty Baccarat (4. ćwierćwiecze XIX wieku) - jedna z dwóch pozostałych po Zamoyskich (zachowało się 6 karafek i 55 kieliszków).

Salon Biały
   Salon bardziej kameralny, zwany też Pokojem Gobelinowym od stojących tu niegdyś mebli. Dwa największe obrazy to kopie portretów zbiorowych Zamoyskich - na jednym  (według Angeliki Kauffmann) kanclerz Andrzej Zamoyski z dziećmi: Anną, Aleksandrem i Stanisławem, na drugim (według François Gérarda) Zofia Zamoyska z synami Konstantym i Władysławem. Oryginały obu spłonęły w 1939 roku w Pałacu Błękitnym. Na uwagę zasługują francuskie meble z 2. połowy XIX wieku w stylu Ludwika XV: dwie witryny zdobione brązami z warsztatu E. Garniera, szafki intarsjowane, dekorowane brązami z motywem lwiej skóry, biurko wykładane markieterią, wykonane przez francuskiego ebenistę Beforta Młodszego, specjalizującego się w kopiowaniu mebli A.Ch. Boulle'a. Krzesła (firma Jansen, Paryż) stanowiły niegdyś wyposażenie kaplicy. W witrynach zgromadzona jest porcelana z różnych wytwórni europejskich z XVIII, XIX i XX wieku, przedmioty oddane przez społeczeństwo polskie na Fundusz Obrony Narodowej w 1939 roku (złoty krzyżyk relikwiarzowy, para pierścieni, kamea z Hermanem i Dorotą) oraz inne drogocenne bibeloty (Chinka z chryzantemami z kości słoniowej, agatowy dzik z firmy Fabergé).


Pokój Egzotyczny
- to niewielkie pomieszczenie urządzone w stylu orientalnym. Zgromadzono tu XIX-wieczne sprzęty z Dalekiego i Bliskiego Wschodu oraz europejskie wyroby, inspirowane  sztuką orientalną, np. japoński wazon w typie Imari, chińskie porcelanowe kandelabry i waza z grupy zwanej famille rose czy niemieckie naśladownictwo biało-niebieskiej porcelany chińskiej. Wśród mebli prawdziwy rarytas - fotel z przełomu XIX i XX wieku projektu Carla Bugattiego, inkrustowany kością i masą perłową, okładany blachą miedzianą.
   Korytarzyk prowadzi z Sypialni Adama Zamoyskiego na boczną klatkę schodową i do Salonu Białego. Po prawej stronie stoi XVIII-wieczna szafa, intarsjowana w motywy kwiatów i ptaków. Nad nią portret ostatniej właścicielki Kozłówki, Jadwigi z Brzozowskich Zamoyskiej z trojgiem dzieci: Adamem, Marią i Andrzejem, namalowany w 1941 roku przez  G. Orłowskiego.


Pokój Kredensowy
   W Kozłówce, podobnie jak w wielu rezydencjach, kuchnia była umieszczona poza budynkiem pałacowym, w oficynie południowej. Potrawy przenoszono dziedzińcem do  pomieszczenia zwanego kredensem. W pałacu Zamoyskich znajdowały się dwa kredensy - górny i dolny. Z dolnego podgrzane już potrawy przewożono windą do górnego, gdzie układano je na półmiskach, dekorowano i wnoszono do położonej obok jadalni. W odtworzonym górnym kredensie prezentowane są naczynia kuchenne i fragmenty zastaw stołowych, m.in. berlińskiej, z białej porcelany, z lat 1913-1914, szklanego serwisu herbowego Zamoyskich i austriackich sreber herbami Habsburgów Habsburgów wiedeńskiej firmy J. C. Klinkosch z około 1900 roku.


Jadalnia
   Zgodnie z obowiązującym w XIX wieku kanonem Jadalnia jest urządzona w ciemnym i ciężkim stylu barokowym. Na wprost okien stoją dwie szafy gdańskie z przełomu  XVII i XVIII wieku, wypełnione porcelanowymi i srebrnymi naczyniami stołowymi. Gdańskie, choć nieco późniejsze, są również wyplatane krzesła (XVIII wiek) oraz rzeźbione krzesła przy stole (XIX wiek). Stół, bufet i rama lustra nad kominkiem mają być - według tradycji - weneckie. Na bufecie fragment szklanego serwisu herbowego Zamoyskich, liczącego pierwotnie 154 sztuki oraz osiemnastowieczne talerze i waza do zupy z Miśni. Na stole cztery figurki przedstawiające Fortunę i Pokój z porcelany berlińskiej, złocony komplet do piwa i takież puchary toastowe. Dekorację kominka stanowi osiemnastowieczny zegar w typie boulle'owskim, drugi zegar, szafkowy (firma Maple, Londyn, początek XX wieku), stoi obok bufetu. Nad szafami kopie portretów Sobieskich (według J.Triciusa): króla Jana III z synem Jakubem i Marysieńki z córką Teresą Kunegundą. Nad drzwiami sceny z mitu o Heraklesie. Na stole, nakrytym dla dwóch osób, naczynia porcelanowe z zastawy berlińskiej z lat 1913-1914, kryształowe karafki i kieliszki z francuskiej huty Baccarat oraz srebrne sztućce wiedeńskiej firmy J. C. Klinkosch z około 1900 roku.

Biblioteka
   Urządzona w stylu angielskim, z dębowymi, oszklonymi szafami, opatrzonymi herbami Jelita Zamoyskich i Pilawa Potockich. Księgozbiór liczy  około 6700 woluminów, w tym 572 starodruki, najstarsze z XVI wieku. Tematycznie jest bardzo zróżnicowany, obejmuje dzieła z zakresu religii, filozofii, historii, prawa, nauk ścisłych i rolnictwa, słowniki i encyklopedie, podręczniki, książki dla dzieci, przewodniki i baedekery, literaturę klasyczną i lżejszą beletrystykę, zbiory kartograficzne i roczniki czasopism (m.in. prawie kompletny zbiór „Biblioteki Warszawskiej” z lat 1841–1914, kilkadziesiąt roczników francuskiego periodyku „Revue des Deux Mondes” czy pisma dla pań „La Mode Illustreé” i „Bluszcz”). Pośrodku stół do karambola
(firma Trotschel, Warszawa), nad nim potrójna lampa naftowa z początku XX wieku. Na kominku popiersie wybitnego polityka i działacza gospodarczego Andrzeja Zamoyskiego dłuta Marcelego Guyskiego z 1869 roku. W przeciwległym rogu popiersie hetmana Jana Zamoyskiego.

Historia...

Krzyżtopór - fot. Zakapior

Zapraszamy...


==================
Śladami historii
trasa południowa PL
z zamku Niedzica przez ruiny zamku Czorsztyn, Pieniny, Szczawnice Zdrój do Krynicy Zdrój, Szymbarku, następnie wzdłuż rzeki Dunajec zwiedzamy Tropsztyn, Czchów i bardziej na północ Wiśnicz i Dębno...
==================







==================
Śladami historii
trasa centralna PL
z Kalwarii Pacławskiej do Przemyśla, zobacz zamek Kazimierzowski i Palatium, dalej przez zamek Krasiczyn, Jarosław, Pruchnik, Przeworsk, Łańcut miasto i zamek, Rzeszów, ruiny zamku Odrzykoń, Krosno do Iwonicza Zdrój i dalej do Rymanowa Zdrój i Sanoka, zobacz zamek Królowej Bony...

==================