Mapa serwisu Ukrainian English Slovak
TURYSTYKA w parkach, lasach i nad jeziorami...


fot. Andrzej

Artykuły
Krajobrazy utracone...
Opublikowano 20.07.2015

Zobacz więcej;
http://ua.pogranicze.eu/index.php?categoryid=22&p2_start=20
http://ua.pogranicze.eu/index.php?categoryid=22&p2_articleid=504



Marek Żukow-Karczewski


Zofiówka – romantyczny ogród krajobrazowy w Humaniu.
   W XVIII wieku zaczął kształtować się w Anglii nowy styl ogrodowy, inspirowany ideami filozoficzno-literackimi i pozostającymi pod ich wpływem prądami artystycznymi. Rodzącą się wtedy formę ogrodu krajobrazowego cechowało otwarcie na naturalne piękno przyrody i zarzucenie wszelkich sztucznych układów przestrzennych oraz regularności. Uprzywilejowaną dotychczas pozycję w kompozycji utraciła też linia prosta. Rosnącą swobodnie roślinność chętnie rozmieszczano w nieregularnych grupach lub jako klomby i gaje, między którymi otwierały się perspektywy na otaczający krajobraz. Szczególnie interesujące okazy flory pozostawiano pojedynczo, a dawne symetryczne partery i kwietniki zastępowano trawnikami lub nawet łąkami.

    Istotnym novum było również wykorzystywanie istniejących w danym miejscu cieków wodnych i akcentowanie wszelkich nierówności terenu. Niekiedy nawet pomagano w tym zakresie naturze, tworząc nowe koryta dla strumieni, budując kaskady oraz sypiąc sztuczne wzniesienia. Wszystko musiało podporządkować się naczelnej zasadzie, według której ogród miał być asymetryczny i nieregularny.
   Na przestrzeni dziesięcioleci wykształciło się oczywiście wiele odmian ogrodu krajobrazowego. Obok form przejściowych i mieszanych, wyróżnijmy tu kierunek sentymentalny, neoklasyczny i romantyczny. Ten ostatni z wymienionych nurtów powinien nas bliżej zainteresować, ponieważ to właśnie pod jego wpływem powstał na Kresach Wschodnich dawnej Polski jeden z najwspanialszych ogrodów w Europie.


Więcej...



Krajobrazy istniejące...
Opublikowano 20.05.2015



Zakapior

Medyka i Pawlikowscy
- właściciele Medyki - byli prawdziwymi mecenasami sztuki. Nazywano ich nawet nieco żartobliwie Medyceuszami spod Przemyśla. Z pochodzącego z XVIII-XIX wieku. zespołu pałacowo-parkowego do dziś zachowały się dom gościnny i majdan gospodarczy z dawną oficyną dworską. Dom gościnny, zbudowany według projektu Michała Pawlikowskiego w stylu szwajcarskim (1898), usytuowany jest na wyspie połączonej mostem i drogą z majdanem gospodarczym w kształcie podkowy, otoczony wałami i fosą z około 1534 roku. Klasycystyczna murowana oficyna dworska, tak zwana "sędziówka", pochodzi z XIX. Zachowały się też piwnica oraz fundamenty starszych zabudowań, a także mur dawnej ananasarni, wzdłuż drogi przy północnej krawędzi parku.


Więcej...



Piękne ogrody...
Opublikowano 20.03.2015



Zakapior

Arboretum w Bolestraszycach
   Początki osadnictwa na terenie obecnego założenia zamkowo-ogrodowego w Bolestraszycach nie są dokładnie znane. Gród - strażnica istniał już od szeregu stuleci.
    Przed 1440 rokiem Bolestraszyce stanowiły własność Steczki. Drogą małżeństwa weszły w dom Świętopełka z Zawady, herbu Lis. W rodzinie Świętopełków, którzy przyjęli nazwisko Bolestraszyccy, majątek pozostaje aż do 1652 roku. Przypuszczalnie Stefan Świętopełk około połowy XV wieku wzniósł na wzgórzu drewniane fortalicium otoczone obwałowaniami i fosą, wykorzystując naturalne usytuowanie terenu. W XVI stuleciu, najpóźniej na przełomie XVI/XVII wieku, zastąpiono je murowanym dworem obronnym fortalicjum alias okopum. Nie wiadomo też kiedy pojawiła się nazwa - "zamek". W latach 1600-1639 połowa majątku należała do Samuela Bolestraszyckiego, który zapisał się w historii jako tłumacz i wydawca książki antypapieskiej i antyreligijnej "Heraklit albo o próżności świata".



Więcej...



... wędrujemy... wędrujemy... !!!
Opublikowano 03.12.2012

Przyrodniczy Szlak Puszczy Sandomierskiej
www.puszczasandomierska.lasy.gow.pl

- to trasa turystyczna licząca ponad 300 km długości. Swym zasięgiem obejmuje ponad 130 tys. ha terenu.
    W południowo - wschodniej części Polski, Podkarpacia, w widłach Wisły i Sanu przetrwały duże obszary leśne - pozostałości po wielkiej pradawnej Puszczy Sandomierskiej. Ta część jednego z większych leśnych kompleksów w Polsce ciągnie się południkowo, w kotlinie Sandomierskiej między Tarnobrzegiem, Stalową Wolą i Rzeszowem, od południa ograniczają go rzeki Wisłok i Wisłoka. Cała puszcza leży na terenie województwa Podkarpackiego. Przepływają przez nią niewielkie rzeki, miejscami zachowujące swój naturalny charakter. Największa z nich to Łęg. Cieszy to, że lasy zmienione wskutek użytkowania przez człowieka zachowały cenne walory przyrodnicze. Część siedlisk leśnych uważa się za wyjątkowe w skali Europy. Nic dziwnego, że Puszcza przyciąga  naukowców, turystów, artystów, fotografików, miłośników przyrody i wypoczynku.
    Przyrodniczy szlak Puszczy Sandomierskiej to trasa turystyczna. Jej droga wiedzie od Mielca przez Tarnobrzeg, Nisko Głogów Małopolski do Kolbuszowej. Prowadzi przez tereny leśne, łąki, uprawne pola, wsie i małe miasteczka. Zbudowano na niej i odnowiono ścieżki przyrodniczo-dydaktyczne, zielone klasy i miejsca postoju, gdzie czekają na gości stoły, ławki, zadaszenia chroniące przed słońcem, deszczem i śniegiem oraz tablice dydaktyczne. Na dowolnie wybraną część szlaku można wybrać się pieszo, na rowerze lub w siodle!
Fotografował i opracował (zakapior)

Więcej...



Roztocze
Opublikowano 03.09.2012

Południowo Roztoczański Park Krajobrazowy

- to wyżynny typ krajobrazu. Utworzony w 1989 roku. Ogólna powierzchnia parku - 20 376 ha, w tym 16 237 ha położone jest w województwie podkarpackim w gminach Horyniec Zdrój i Narol, a 4 139 ha w województwie lubelskim. Chronione są w nim walory krajobrazowe Roztocza (wąwozy, ostańce, suche doliny rzeczne, wierzchowiny), źródliska Tanwi oraz jeden z większych w Polsce kompleksów wydm śródlądowych oraz obiekty kultury materialnej.
    Najwyższe wzniesienie parku, które stanowi Wielki Dział wynosi 395 m nad poziomem morza, natomiast Okrągły i Długi Goraj - 390 m n.p.m. Wielkim bogactwem parku są zwarte kompleksy leśne pokrywające jego powierzchnię w 64%, reprezentowane głównie przez drzewostany bukowe i bory mieszane. Obszar parku jest jednym z najbogatszych rejonów źródliskowych Polski, w którym początek biorą rzeki Tanew, Łowcza, Rata, Brusienka, Świdnica i Sołotwa. Ta różnorodność siedlisk wpływa na duże bogactwo flory i fauny.
Fotografował i opracował (zakapior)

Więcej...



Roztocze cd.
Opublikowano 03.06.2012

Park Krajobrazowy Puszczy Solskiej

 - reprezentuje nizinny typ krajobrazu. Utworzony został w 1988 roku. Obejmuje obszar 7 675 ha w gminach Cieszanów i Narol - powiat lubaczowski w województwie podkarpackim, pozostałe 21 303 ha położone jest w województwie lubelskim Chronione są w nim głównie bory sosnowe z dużym udziałem borów bagiennych i wilgotnych.
    Park obejmuje lesiste, południowo - zachodnie wzgórza części krawędziowej Roztocza Środkowego oraz fragmenty rozciągającej się u jego stóp Puszczy Solskiej. Rzeźbę krajobrazu kształtują niewysokie wzniesienia do 320 m nad poziomem morza, równiny, wydmy oraz olsy.
Opracował i fotografował (zakapior)

Więcej...



... roztoczańska przyroda...
Opublikowano 03.05.2012

Kraina pełna cudów

   Susiec to jedna z najpopularniejszych miejscowości letniskowych na Roztoczu. To tutaj znajdują się słynne szumy - małe wodospady, które zdobyły serca czytelników Rzeczpospolitej i zostały przez nich wybrane jednym z „7 Cudów Polskiej Natury”.
   Gmina Susiec leży na granicy Roztocza Środkowego i Równiny Biłgorajskiej. Ponad 50% jej powierzchni stanowią lasy z jednym z największych kompleksów leśnych Lubelszczyzny, Puszczą Solską. To właśnie pośród sosnowych borów płyną bystro czyste roztoczańskie rzeki - Tanew ze swoimi dopływami: Sopotem, Jeleniem i Potokiem Łosinieckim. Dzięki różnicy pomiędzy płytami tektonicznymi dwóch sąsiednich krain na rzekach powstały progi skalne - wodospady zwane przez miejscowych szumami. Największa ich liczba znajduje się na Tanwi w pobliżu wsi Rebizanty, gdzie na niespełna półkilometrowym odcinku znajdują się aż 24 wodospady. Stały się one częścią wyjątkowego rezerwatu przyrodniczego zwanego rezerwatem „Nad Tanwią”. Można go zobaczyć podążając 18-kilometrowym szlakiem ,,Szumów”, który wyznaczono wzdłuż szumiących potoków.
Opracował i fotografował (zakapior)


Więcej...



"Uroczyska Lasów Janowskich"
Opublikowano 03.03.2012

Lasy Janowskie
 - to duży kompleks leśny w zachodniej części Równiny Biłgorajskiej. Rozległą, piaszczystą równinę, urozmaiconą wydmami, torfowiskami, licznymi rzekami i stawami rybnymi porastają tu bory sosnowe w różnym stopniu uwodnienia. Mniejsze powierzchnie zajmują cenne bory jodłowe, łęgi i grądy. Licznie reprezentowana jest Ti flora północna (turzyca strunowa, bagno zwyczajne, modrzewnica zwyczajna, wierzby: lapońska i borókolistna). Górskie gatunki reprezentują czosnki: niedźwiedzi i siatkowy, żywiec gruczołowaty, groszek wschodnio karpacki czy podrzeń żebrowiec. Rosną tu rzadkie: widłak spłaszczony, widlicz cyprysowy, sasanka otwarta, fiołek bagienny, starzec kędzierzawy i przygiełka brunatna.
Opracował i fotografował (zakapior)

Więcej...



... coś o żmijach, płazach, gadach...
Opublikowano 03.09.2011

Żmija zygzakowata /Vipera Berus/

- ubarwienie zmienne: samiec najczęściej szary, samica brązowa. Mają na grzbiecie ciemny zygzak. Zdarzają się osobniki o jednolitej barwie miedzianoczerwonej lub czarnej. Łuska duża. Źrenica oczu pionowa. Żmija ta zasiedla lasy, obrzeża lasów i pól, stepy, porośnięte sterty żwiru. Aktywna w ciągu dnia i o zmierzchu. Żyje w chłodniejszych miejscach, unika bezpośredniego nasłonecznienia. Zimuje w dużych grupach, wilgotnych szczelinach w ziemi, jamkach i pniach drzew, od końca września do początku kwietnia. Poluje na myszy, żaby i ptaki. Gody odbywa na przełomie maja i czerwca. Samica (w miesiącu VIII, IX) rodzi 10 - 15 młodych, długości 15 - 20 cm. Jeżeli lato jest bardzo zimne i krótkie, młode rodzą się w następnym roku. Samica zimuje wówczas wraz z embrionami.
UWAGA! Jest jadowita!
Opracował i fotografował (zakapior)

Więcej...



... z życia w lesie...
Opublikowano 03.07.2011

Ptaki, Grzyby, Owady, Zwierzęta, Drzewa...

Runo leśne
- jest to najniższa warstwa roślinności składająca się z mchów, porostów, grzybów, siewek drzew, nalotu roślin zielonych i krzewinek nie przekraczających 0,5 m wysokości. Skład gatunkowy runa leśnego jest ważną cechą diagnostyczną w określeniu siedliskowego typu lasu.
Fotografował i opracował Bohdan Zhukiewicz

Więcej...



Następne »
... jeziora i lasy...
fot. Bohdan Zhukiewicz
Zapraszamy...

Puszcza Sandomierska