Mapa serwisu Ukrainian English Slovak
TURYSTYKA na Podlasiu

Artykuły
... ciekawe miejsca...
Opublikowano 25.06.2016



   Klasztor w Jabłecznej położony jest w pięknej scenerii nadbużańskich łąk i nadrzecznych zarośli. Warto wybrać się na spacer do pięknych kaplic położonych poza głównym zespołem klasztornych zabudowań. Bliższa z nich, pod wezwaniem Zaśnięcia NMP, znajduje się bardzo blisko parkingu. Do dalszej, św. Ducha, trzeba przejść dróżką wiodącą przez teren zrujnowanych po wojnie ogrodów, należących do monasteru. W trakcie spaceru wśród bujnej zieleni często spotyka się graniczne słupy malowane w biało-czerwone pasy. Blisko stąd do Bugu, który oddzielił od klasztoru położoną na jego prawym brzegu jeszcze jedną drewnianą kaplicę i pustelnie zakonników.



   We wnętrzu cerkwi św. Onufrego znajdują się
niezwykle cenne ikony
, w tym wspominana już ikona przedstawiająca patrona świątyni, która dała początek istnieniu monasteru w Jabłecznej. Napisana (ikony się pisze - nie maluje!) prawdopodobnie w XV, zawiera w wydrążonym otworze relikwię św. Onufrego. W 1990 dzieło to zrabowano wraz z inną cenną ikoną - Bogurodzicy. Cztery lata później zakonnicy odzyskali oba zabytki, podobno płacąc za nie solidny okup.

   Mieszane uczucia musi wywrzeć
kamienny obelisk postawiony przez mnichów
na pamiątkę ofiar zgubnej dla chrześcijaństwa unii brzeskiej z 1596. Wykute w kamieniu słowa tchną żalem i niechęcią do unitów i katolików wyznania rzymskiego. Konflikty i nieporozumienia od dawna były obecne na podlasko-poleskim styku kultur i religii.

   Senna
okolica Jabłecznej ożywa 24 i 25 czerwca, gdy przybywają tutaj tysiące wiernych na Dzień Świętego Onufrego. Po wieczornym nabożeństwie i nocnym czuwaniu w cerkwi około 3 rano przez nadbużańskie łąki rusza procesja w stronę kaplicy Świętego Ducha. Widok korowodu wiernych z setkami świec, sunącego w mglistym półmroku przez puste łąki, na długo pozostaje w pamięci.

Trochę historii...
    Jak głoszą miejscowe przekazy ludowe, inspiracją do założenia Monasteru Jabłeczyńskiego było cudowne pojawienie się w pobliżu wsi Jabłeczna ikony św. Onufrego, która przypłynęła rzeką Bug. Mieszkańcy Jabłecznej oraz właściciele pobliskich posiadłości odczuli to jako przejaw szczególnej łaski Boga i na miejscu pojawienia się ikony założyli prawosławny monaster. Autorytatywnym dokumentem jest zapis (adnotacja) z rękopisu reguły nabożeństwa (ustawu) z roku 1498, którą brzescy mieszczanie podarowali Monasterowi św. Onufrego. Innym dokumentem jest dekret króla Zygmunta z dnia 1522 r. potwierdzający akt kupna wsi Jabłeczna wraz z „monasterem św. Onufrego nad Bugiem położonym”. Dekret ten z całą wiarygodnością potwierdza opinię o istnieniu monasteru w 1522 r. w 1527 r. monaster był dostatecznie zorganizowany, bowiem przebywający w nim od 11 lat mnich Cyryl posiadał już trzeci stopień ślubów zakonnych (anachoreta, poddawany najsurowszej regule i ascezie). Skoro jeden z braci monasteru złożył ślubowanie tej rangi, to monaster musiał już istnieć przed tym rokiem. Hipotezę tę bezspornie potwierdza inny dokument, jakim jest rękopis Ewangelii, zawierający datę napisania i dedykację. Ewangelia ta pochodzi z 1498 r. i jest pierwszą Ewangelią w Monasterze Jabłeczyńskim. W związku z tym lata 1497 - 1498 należy uznać za datę jego założenia.

   Z rodowodowych ksiąg właścicieli ziemskich wsi Jabłeczna wynika, że okolicznymi posiadłościami władał bogaty, prawosławnego wyznania ród Zaberezińskich, i że w roku 1488 posiadłości te należały do Anny i Jana Zaberezińskich. W związku z tym faktycznie uznaje się ich za założycieli monasteru. Od 1529 r. kolejnymi właścicielami majątku w Jabłecznej, a jednocześnie materialnymi patronami monasteru są: Boguszowie, (pierwotnie uważani za jego założycieli), Prońscy i Leszczyńscy.

    Intensywny rozwój monasteru został przerwany w następstwie Unii Brzeskiej w 1596 r. Unia ta, mimo jednoczących założeń, wywołała wiele antagonizmów oraz falę walk ideologicznych. Ekspansja unii rozprzestrzeniła się głównie i przede wszystkim na tereny zasiedlone prze ludność wyznania prawosławnego, przy czym aby wzmocnić swoją bazę egzystencjalną unici za wszelką cenę starali się przejąć prawosławne obiekty sakralne. Na Podlasiu oparł się temu jedynie Monaster Jabłeczyński, pozostając nadal prawosławnym.

Jabłeczna
Kościół Przemienienia Pańskiego,
- dawna, drewniana cerkiew greckokatolicka z 1750 roku, obecnie pełniąca rolę parafialnego kościoła katolickiego pw. Przemienienia Pańskiego. Jest zlokalizowana w centrum wsi.



Liszna
Drewniany wiatrak koźlak (XIX/XX wiek).







Okuninka
   Wieś letniskowa - leży w środkowo wschodniej części województwa lubelskiego, 7 km na południe od Włodawy przy drodze z Białej Podlaskiej do Chełma. Około 500 stałych mieszkańców, zabudowa rozproszona.
   Swą nazwę wieś prawdopodobnie zawdzięcza okoniom żyjącym w jeziorze białym lub podmokłym zagłębieniom które nazywano "okami". Niezwykle atrakcyjne położenie nad Jeziorem Białym sprzyja rozwojowi turystyki i agroturystyki.

   Jezioro Białe, nad którym leży Okuninka, wchodzi w skład najdalej na północny wschód wysuniętej grupy jezior Pojezierza Łęczyńsko - Włodawskiego. W sąsiedztwie największego Jeziora Białego (106ha) występują jeziora mniejsze: Glinka (47ha), Czarne (24ha), Święte (6ha), Rogoźne (6ha), Lipiniec (4ha). Jezioro ma łatwy dostęp do wody, twarde piaszczyste dno. Żyje w nim wiele gatunków ryb, m.in. lin, okoń, szczupak, sielawa, węgorz. Nad jeziorem białym można spotkać kaczki krzyżówki, perkozy, czaple siwe, łabędzie, błotniki stawowe. Od strony południowej jezioro otoczone jest lasem należącym do Sobiborskiego Parku Krajobrazowego.
http://www.parki.lubelskie.pl/parki_krajobrazowe/sobiborski.html
   Wokół jeziora w odległości 100-150 m od jego brzegów biegnie lokalna droga i zlokalizowane są liczne ośrodki wypoczynkowe. W sezonie letnim czynne są restauracje, kawiarnie, dyskoteki, wypożyczalnie sprzętu sportowego pływackiego i rowerków kartingowych, kładów, boiska do gier i zabaw, camping, pola namiotowe, zakłady gastronomiczne. W centrum znajduje się bankomat. Dzięki najwyższym na całym Pojezierzu Łęczyńsko - Włodawskim wartościom głębokości średniej - 14,1 m (największa głębokość 33,6 m) i pojemności - 14998 m3 jezioro charakteryzuje się wysoką odpornością na degradację i mimo dużego ruchu turystycznego posiada II klasę czystości.

   W sezonie letnim miedzy Włodawą a Okuninką kursuje komunikacja miejska. We wsi jest 6 przystanków rozmieszczonych przy drodze wokół jeziora. Od czerwca do końca sierpnia wszystkie autobusy kursowe PKS z Włodawy lub Białej Podlaskiej do Chełma i Zamościa jadą obwodnicą jeziora. Jest też kilka połączeń pospiesznych Lublin - Okuninka.

Photo
Zwiedzaj z nami...

Podlasie...






PL - BY
Rudawka - Lesnaja



Białystok




Kruszyniany - meczet polskich Tatarów



Meczet w Bohonikach


Jezioro Siemianowskie




Grabarka


Sobiborskiego Parku Krajobrazowego


Jezioro Białe - Okuninka