Mapa serwisu Ukrainian English Slovak
Reklama


TURYSTYKA w Małopolsce
Artykuły
Wiosna w Małopolsce
Opublikowano 11.12.2018


Więcej...



Wiosna w Gorcach
Opublikowano 28.11.2018


Więcej...



Tarnów miasto Tarnowskich i Sanguszków...
Opublikowano 10.09.2018

Kalendarium historyczne
Kalendarium historyczne
Kalendarium historyczne

Więcej na;
http://pl.pogranicze.eu/index.php?categoryid=53
http://www.it.tarnow.pl/index.php/pol/Atrakcje/TARNOW/Ciekawostki/
Kalendarium-historyczne


   W połowie IX wieku na zboczu Góry św. Marcina  został wybudowany gród, prawdopodobnie przez ludność plemienia Wiślan. Przed paru laty w wyniku intensywnych prac wykopaliskowych tarnowskich archeologów A. Cetery i J. Okońskiego, odkryte zostało jedno z największych w Polsce grodzisk wczesnośredniowiecznych, zajmujące powierzchnię 9,6 hektara. Wokół grodziska archeolodzy natrafili na ślady osad, mniej więcej z tego  samego okresu czasu. Gród funkcjonował również po włączeniu Wiślan do państwa Polan, czyli u schyłku X. Zniszczony został prawdopodobnie w latach 30-tych XI wieku, podczas powstania ludowego (lub najazdu Czechów - ?). Być może, że w połowie XI powstała nad rzeką Białą, na terenie dzisiejszego Tarnowca, osada nosząca dość popularną w całej Słowiańszczyźnie, nazwę Tarnów. Była własnością monarszą, a na przełomie XI i XII została nadana przez "królową" Judytę klasztorowi benedyktynów w Tyńcu k. Krakowa. Fakt ten potwierdza dokument papieskiego legata, kardynała Idziego z Toucy, który przebywał w Polsce zapewne w 1124 roku. Nie zachowany w oryginale, lecz w późnych zniekształconych  odpisach, dokument ma błędną datację (rok 1105 zamiast 1124). Jest to pierwsze źródło pisane, w którym znajduje się wzmianka o osadzie Tarnów. Druga wzmianka o Tarnowie pochodzi dopiero z 1308 (lub 1309). W wykazie cudów załączonych do "Żywotu błogosławionej Kingi" wymieniona jest kobieta o imieniu Marta, która miała pochodzić z ówczesnej wsi Tarnów, należącej do komesa Rafała. Jest to również pierwsza znana z imienia mieszkanka Tarnowa. Zaś komes Rafał byłby pierwszym nazwanym po imieniu tarnowianinem. Wówczas to zapewne teren dzisiejszego miasta (nie mylić z osadą o nazwie Tarnów na Górze św. Marcina) należał do rycerskiego rodu herbu Rawicz (wyobrażenie panny na niedźwiedziu na tarczy). W 1327 Spycimir herbu Leliwa (złoty półksiężyc i sześcioramienna gwiazda w polu błękitnym) na drodze kupna i zamiany z rycerzem Leonardem (zapewne herbu Rawicz) nabył wieś, zwaną później Tarnów Wielki i na jej obszarze, być może w szczerym polu, na tzw. surowym korzeniu, założył swoje prywatne miasto w 3 lata później. Zachował się do dziś, przechowywany w Bibliotece XX. Czartoryskich w Krakowie dokument lokacyjny miasta Tarnowa. W dniu 7 marca 1330, król Polski Władysław Łokietek daje przywilej zezwalający lokować miasto Tarnów na prawie teutońskim (niemieckim). Mieszczanie tarnowscy mieli się posługiwać takimi samymi prawami jak mieszczanie w królewskim Krakowie.
Elwira Czartoryska 

Więcej...



Niedaleko od Tarnowa... rody Odrowążów i Tarłów
Opublikowano 10.08.2018



zamek w Dębnie

 - niedaleko Brzeska jest jednym z nielicznych zabytków świeckiej architektury polskiej późnego średniowiecza, który zachował pierwotny, prawie niezmieniony wygląd. Jest on położony na niewielkim wzniesieniu, w otoczeniu drzew, a w jego pobliżu rozciąga się kilkuhektarowy park z aleją jesionów.
   Dębiński zamek odnotowano w dokumentach już na początku XIV wieku, a związaną z nim wieś - w 1357 roku, kiedy to została ona przeniesiona na prawo niemieckie. Dobra te należały wówczas do rodu Odrowążów. W XV otrzymał je drogą sukcesji Jakub z Dębna, kasztelan krakowski, wybitny polityk i dyplomata na dworze króla Kazimierza Jagiellończyka.
Opracowała Barbara Sanocka
Photo
Zakapior


Więcej...



Piękna posiadłość - rody Kmitów i Lubomirskich...
Opublikowano 10.06.2018



zamek w W
iśniczu

    Nad zabudowaniami Nowego Wiśnicza dominuje wzniesiony na rozległym wzgórzu zamek. Pierwotna, gotycka budowla powstała tutaj w XV wieku dzięki Kmitom herbu Szreniawa, do których Wiśnicz należał już w XIV. Wcześniej osada wymieniana w dokumentach w 1242 roku była własnością klasztoru w Staniątkach. Rozbudowany w XVI staraniem Piotra Kmity zamek przybrał formę renesansowej rezydencji.
    W 1593 zamek odkupił Sebastian Lubomirski, który chciał go przeznaczyć na siedzibę rodu. W latach 20. XVII wieku syn Sebastiana, Stanisław, przekształcił renesansowy budynek w okazałą, wczesnobarokową rezydencję i zarazem warownię. Pracami kierował nadworny architekt Lubomirskich, Maciej Trapola.
   Zniszczony i zrabowany w czasie najazdu szwedzkiego zamek zmieniał wielokrotnie właścicieli, by w 1901 powrócić w ręce Lubomirskich. Prace konserwatorskie rozpoczęto jeszcze w okresie międzywojennym, a po przejęciu zamku przez państwo w 1945 były kontynuowane. Obecnie obiekt znajduje się pod opieką Muzeum Okręgowego w Nowym Sączu i stanowi jego oddział. Część pomieszczeń zajmuje hotel „Kmita”.
    Zamek otaczają fortyfikacje typu włoskiego w formie pięcioboku z bastionami na narożnikach. W bastionach mieściły się kazamaty, sale dla załogi i stajnie nakryte dachami lub nasypami ziemnymi. Od strony wschodniej znajduje się trójdzielna brama z większym, sklepionym półkoliście, środkowym wjazdem dla wozów. Bramę zdobią kolumny, belkowanie i woluty, a w jej zwieńczeniu znajduje się tablica z napisem dotyczącym rozbudowy zamku oraz herb Lubomirskich.
Jerzy Sebastian Lubomirski
   
Mieszczący się pośrodku systemu obronnego zamek jest murowaną, czteroskrzydłową budowlą z czterema wieżami w narożach i piątą pośrodku skrzydła północnego. Wewnątrz zamku znajduje się dziedziniec z krużgankami i okrągłą klatką schodową w północno-wschodnim narożniku. Nieodzownym elementem zamku pełniącego rolę rodowej siedziby była kaplica z kryptą. Znajduje się ona w skrzydle wschodnim, a zdobią ją wewnątrz stiuki Jana Chrzciciela Falconiego. W salach zamku można podziwiać piękne i niezwykle cenne wyposażenie: kamienne i marmurowe portale, kominki, sztukaterie i malowidła ścienne, a w krypcie pod kaplicą - sarkofagi Lubomirskich.
Opracowała
Barbara Sanocka
Photo Bohdan Zhukiewicz



Więcej...



Warto zwiedzić w Gorlicach...
Opublikowano 10.12.2017



Skansen Przemysłu Naftowego „Magdalena”.

   Zapraszamy do Gorlic - miasta światła, kolebki przemysłu naftowego - tutaj za sprawą Ignacego Łukasiewicza w 1854 r. zapłonęła pierwsza na świecie uliczna lampa naftowa.
    W skansenie można zobaczyć nie tylko narzędzia i urządzenia, którymi ponad 100 lat temu wydobywano z ziemi ropę naftową, ale samemu spróbować rozniecić miechem ogień w kuźni, odkuć na kowadle podkowę „na szczęście”, pokłonić się świętej Barbarze, zobaczyć piękną panoramę Beskidu Niskiego z wieży wiertniczej, ze zrekonstruowanej kopanki „Ćwiartka” sprzed 1880 roku wydobyć „czarne złoto”, którego pieczołowicie strzeże gorlicki łebak, czyli robotnik naftowy.
   W tajniki historii przemysłu naftowego wprowadzi Państwa Pan Kazimierz Dudek - ostatni kierownik Kopalni „Magdalena” i Prezes Stowarzyszenia Przemysłu Naftowego „Magdalena”.


Więcej...



Unikatowy obiekt...
Opublikowano 10.09.2017

Barbara Sanocka

Kasztel Gładyszów w Szymbarku

   Wzdłuż doliny rzeki Ropy malowniczo rozciągają się zabudowania wsi Szymbark. W XIV wieku była ona tak z naczną i ludną osadą, że otrzymała prawa miejskie. Jednak szybciej rozwijające się sąsiednie Gorlice zdominowały go i pod koniec XVI Szymbark utracił status miasta. Należał on przez kilka wieków do możnego rodu Gładyszów, pieczętujących się herbem Gryf. W XVII przeszedł w ręce Strońskich, a następnie Siedleckich i Bronikowskich. Pod koniec XVIII należał do prałata gnieźnieńskiego, księdza Jana Bochniewicza. Później, opuszczony, popadł w ruinę. W XIX był użytkowany jako gorzelnia.

   Wokół pięknie położonych obiektów zespołu dworskiego w Szymbarku, istnieją tereny dla rozwoju kompleksu rekreacyjno - festiwalowego, z wykorzystaniem położonego obok Skansenu Wsi Pogórzańskiej.


Więcej...



...nieskażone środowisko...
Opublikowano 10.08.2017

Magurski Park Narodowy
http://www.magurskipn.pl/index.php?d=artykul&kat=16&art=717

Bodzio


Uzdrowisko Wysowa Zdrój
http://www.uzdrowisko-wysowa.pl/

 - to turystyczno-uzdrowiskowa miejscowość ukryta pośród lasów w gminie Uście Gorlickie, powiat Gorlice tuż przy granicy ze Słowacją.

   Jako uzdrowisko znana jest po tym jak w roku 1879 prof. Karol Trochanowski opisał miejscowe źródła i wody mineralne,
dzisiaj jest znanym i cenionym zdrojem. Dysponuje wartościowymi wodami mineralnymi o zróżnicowanych właściwościach.

    Miejscowość położona jest w Beskidzie Niskim, w przepięknej kotlinie otoczonej z trzech stron zalesionymi górami największym szczytem okolicy jest Lackowa 998 m nad poziomem morza. Tutejszy klimat zawiera dużo jodu. Skarbem Wysowej są naturalne źródła wód leczniczych: Józef, Henryk, Franciszek, Słone, Anna, Aleksandra, Bronisław. Ujęcia znajdują się w Parku Zdrojowym, są ogólnodostępne. Większość wód mineralnych to szczawy alkaiczne. Mikroklimat Wysowej sprzyja leczeniu chorób wrzodowych, układu pokarmowego, oddechowego i dróg moczowych.


Więcej...



Miejsce piękne turystycznie...
Opublikowano 10.07.2017



Jezioro Klimkowieskie

   Zalew w Klimkówce powstawał w latach 1975 - 1994 na rzece Ropa i jest jednym z najmłodszych sztucznych jezior w Polsce. Dla spiętrzenia wody postawiono tamę w wysokości 33 metrów i szerokości ponad 200 metrów. Jezioro ma długość blisko 5 km. Linia brzegowa jest urozmaicona, a samo jezioro otoczone jest pięknymi szczytami Ubocz, Czerteżyki, Kopa, Homola i Kiczera stanowiącymi umownie Pieniny Gorlickie.
Zakapior

Więcej...



Historia polskiego miodziarstwa...
Opublikowano 20.06.2017



Bohdan Zhukiewicz

Kamianna

- wioska położona po środku trójkąta utworzonego przez takie miasta jak Krynica - Nowy Sącz - Grybów. Otoczona koroną gór porośniętych lasami, głównie jodłowymi. Stwarza to niepowtarzalny mikroklimat. Lasy tworzą naturalny filtr, dzięki któremu jest tu spokój, czysta woda, czyste powietrze i czysta gleba.

   Historia Kamiannej jest stara i bogata, a udokumentowana już od 1577 roku, wtedy to Kamianna została wymieniona w dokumencie biskupa Piotra Myszkowskiego, nadającym sołtysostwo wsi Jacka Łuczkowca i jego sukcesorów. W 1637 Biskup Jakub Zadzik ustanowił tutaj parafię greko-katolicką. Do 1946-47 roku Kamianną zamieszkiwali Łemkowie zwani również Rusinami.
fot. (Jan, Zakapior)

Więcej...



Następne »
Photo
Warto odwiedzić...

Europejski telefon ratunkowy




Gorlice Dwór Karwacjanów


Szymbark Kasztel Gładyszów







Grupa Krynicka GOPR

(+48) 18 477 7444
(+48) 18 471 2933


===================
... oraz pięknych Pieninach...
... Pieniński Park Narodowy, Krościenko n/Dunajcem, Szczawnica Zdrój, Czorsztyn, Niedzica, Sromowce Niżne, Červený Kláštor, Lesnica...
===================
Grupa Podhalańska GOPR

(+48) 18 / 267 68 80





Krościenko n/Dunajcem






Czorsztyn




TOPR Grupa Tatrzańska

(+48) 18 20 63 444