Mapa serwisu Ukrainian English Slovak
AKTUALNOŚCI



Artykuły
Mielec, Pilzno, Dębica...
Opublikowano 08.12.2018

   Konsekracji świątyni nastąpiła 2 września 1685 roku. Kościół został przekształcony podczas remontów w latach 1856 i 1871. W 1856 w wyniku przebudowy sobót, kościołowi nadano „nową zupełnie postać na zewnątrz” (ze starych sobót pozostawiono dla ozdoby jedynie drewniane wisiory). W 1871 rozebrano wieżę dostawioną do korpusu kościoła od zachodniej, a na jej miejscu wzniesiono kruchtę. W tym czasie powiększono też okna i przebudowano sygnaturkę nad nawą. Wnętrze świątyni dekorowano w 1924 polichromią, wykonaną przez Vlastimila Hoffmana (silnie przekształcona w późniejszym czasie). Ostatnie remonty miały miejsce w latach (remont więźby i pokrycia dachu), 1969 (przebudowa chóru muzycznego), 1974 (wprawienie witraży w oknach nawy) oraz w latach 90. XX w.



   Kościół położony jest ok. 100 m na zachód od drogi lokalnej Gawłuszowice - Mielec. Usytuowany jest na terenie płaskim, ogrodzony i otoczony starodrzewiem. Kościół składa się z jednoprzestrzennej, prostokątnej nawy i węższego, prostokątnego prezbiterium zamkniętego od wsch. trójbocznie. Do prezbiterium przylega od północy prostokątna zakrystia. Nawa poprzedzona jest od zachodu prostokątną kruchtą. Druga kruchta przylega do nawy od południa. Bryła świątyni jest zwarta, głównie dzięki zastosowaniu dużych płaszczyzn połaci dachowych, spajających poszczególne człony budowli. Nawa i prezbiterium o ścianach równej wysokości nakryte są wysokim, stromym dwuspadowym dachem o wspólnej kalenicy, opadającym nad zamknięciem prezbiterium trzema połaciami. Kruchty kryte są dachami dwuspadowymi a zakrystia dachem pulpitowym. Cały kościół obiegają szerokie soboty (przerwane jedynie w miejscach krucht) wsparte na niskich słupach. Na kalenicy dachu, na styku nawy i prezbiterium niewielka, ażurowa wieżyczka na sygnaturkę kryta blachą. Wszystkie dachy i ściany kościoła są pobite gontem. Kościół wzniesiony został z drewna modrzewiowego w konstrukcji zrębowej, kruchty w konstrukcji słupowej. Ściany nawy i prezbiterium wzmocnione zostały lisicami. Więźba dachowa storczykowa, z usztywnieniem wzdłużnym, z gęsto rozmieszczonymi, pełnymi więzarami, z zachowanymi znakami montażowymi. Ściany prezbiterium i nawy podzielone są we wnętrzu kanelowanymi pilastrami o kompozytowych kapitelach. Tęcza o wykroju prostokątnym z profilowaną belką tęczową, na której wyryta data budowy i nazwiska majstrów. Chór muzyczny, o profilowanym parapecie, wybrzuszonym w części środkowej, wsparty jest na sześciu słupkach. Wnętrze nawy i prezbiterium nakryte jest stropem płaskim, w nawie z wzdłużnym podciągiem o ozdobnym profilowaniu. W zakrystii strop belkowy. Portale z kruchty zach. do nawy, z nawy do kruchty pd. oraz z prezbiterium do zakrystii w profilowanych obramieniach w kształcie oślego grzbietu, nawiązujące do tradycji ciesiołki gotyckiej. Ściany i stropy pokryte zostały polichromią ornamentalną Wyposażenie wnętrza pochodzi głównie z II poł. XVIII w.: m. in. ołtarz główny, ołtarze boczne przy tęczy, ambona.



Marek Sztorc

Zgórsko, kościół św. Mikołaja
- miejscowość w powiecie mieleckim.

HISTORIA
   Pierwotny drewniany kościół w Zgórsku, został wzniesiony około 1561 r
oku z fundacji Mikołaja Mieleckiego, hetmana wielkiego koronnego jako wotum za łaskę nawrócenia z kalwinizmu. On też w 1582 uposażył parafię w Zgórsku, która została erygowana w 1583 przez oficjała krakowskiego Stanisława Manieckiego. Obecny kościół, również drewniany zbudowany został w 1781 z fundacji Ossolińskich. W końcu XIX wieku
dobudowano nową zakrystię, a w 1908 wzniesiono przy nawie przeszkloną przybudówkę na ołtarz, w miejsce rozebranej w 1803 murowanej kaplicy MB Różańcowej, wzniesionej jeszcze w XVII przy poprzednim kościele.
ARCHITEKTURA
   Późnobarokowy. Drewniany, konstrukcji zrębowej, szalowany. Trójnawowy z prezbiterium zamkniętym trójbocznie, przy którym przybudówka zakrystyjna. Przy korpusie od zachodu i południa niewielkie kruchty, od północy nie połączona z wnętrzem przeszklona przybudówka na pomieszczenia ołtarza. Dachy dwuspadowe z barokową wieżyczką na sygnaturkę z latarnią nad nawą. Prezbiterium nakryte stropem płaskim ze skośnymi płaszczyznami po bokach, w nawie głównej pozorne sklepienie zwierciadlane, w nawach bocznych stropy płaskie ukośne. Wnętrze korpusu nawowego podzielone słupami drewnianymi w kształcie kolumn o prymitywnie rzeźbionych kapitelach. Analogiczne słupy przyścienne wykorzystane na zewnątrz jako lisice wzmacniające zrąb. Wejścia do zakrystii i nawy profilowane.
Polichromia figuralna i ornamentalna w tradycji późnobarokowej, malowana w 1873 przez Puszczyńskiego
, odnawiana w 1951 i w latach 1952-53, przedstawiająca sceny Narodzenia, Ukrzyżowania i Zmartwychwstania Chrystusa.
WYPOSAŻENIE WNĘTRZA
- jest przeważnie rokokowe z czasu budowy kościoła.
Ołtarz główny rokokowy z 4. ćw. XVIII, z nowym obrazem św. Mikołaja oraz bramkami po bokach i rzeźbami dwóch Ojców Kościoła. Dwa ołtarze boczne, także rokokowe, z obrazami barokowymi śś. Antoniego i Jana Nepomucena w zwieńczeniach oraz nowymi rzeźbami Matki Boskiej z Lourdes po lewej i Najświętszym Sercem Pana Jezusa po prawej. Ołtarz w kaplicy zewnętrznej rokokowy obrazem Matki Boskiej Różańcowej z końca XVIII oraz rzeźbami aniołów. Chrzcielnica marmurowa, późnobarokowa z końca XVIII. Ambona, prospekt organowy, konfesjonały, ławy rokokowe. Trzy krucyfiksy: 1. w tęczy, barokowy z 2. poł. XVII; 2-3. rokokowe. Organy
14-głosowe z przed 1846, kilka razy odnawiane.
   D
zwonnica wolnostojąca, zbudowana w 2. poł. XIX, powiększona w 1904. Murowana z trzema
arkadami na zawieszenie dzwonów, które odlane zostały w 1959.
   W sąsiedztwie kościoła stoi późnobarokowa, kamienna
figura św. Jana Nepomucena
, wzniesiona w 1715.

AKTUALNOŚCI



Wyniki Lotto
Waluty
Z:
Do:
Ile: